Als de munt faalt: overmakingen, koersen en stablecoins

De ineenstorting van de munt veroorzaakt een specifiek en onbekend soort ontberingen. Prijzen bewegen binnen een week; de lonen die vorige maand zijn vastgesteld, kopen deze maand minder; het spaargeld dat in de lokale munt wordt aangehouden, verdampt stilletjes. Huishoudens reageren rationeel door alles wat ze bezitten om te zetten in iets dat zijn waarde behoudt: buitenlandse bankbiljetten, goederen, vee of, in toenemende mate, een in dollars luidend token.

Voor een humanitaire organisatie doorbreekt deze omgeving meerdere aannames tegelijk. Een budget dat in de lokale munteenheid is goedgekeurd, is zinloos tegen de tijd dat het wordt uitgegeven. Een overdrachtswaarde berekend op basis van een marktonderzoek is verouderd. En een bankoverschrijving die tien dagen in beslag neemt, heeft tijdens het transport waarde verloren, buiten de schuld van de betrokkenen.

Het wisselkoersprobleem wordt door niemand gerapporteerd

In veel crisiseconomieën bestaat er niet één wisselkoers, maar zijn er meerdere: een officiële koers die wordt aangehouden door de centrale bank, een parallelle of straatkoers waartegen valuta daadwerkelijk wordt verhandeld, en soms verschillende koersen voor verschillende doeleinden. De kloof daartussen kan groot zijn.

Overmakingen zijn het grotere systeem

Het is gemakkelijk om het aandeel van de humanitaire hulp in het geld dat naar een door een crisis getroffen bevolking stroomt, te overschatten. In veel landen overtreffen de overdrachten die naar huis worden gestuurd door familieleden die in het buitenland werken de totale humanitaire hulp bij elkaar aanzienlijk, komen ze aan zonder beroep of aanslag, en worden ze precies besteed aan de prioriteiten die het huishouden heeft.

Ze zijn ook duur. Overboekingskosten op kleine geldovermakingscorridors worden al lang gezien als hoog genoeg om een ​​beleidsdoelstelling te zijn, en de corridors die door crisis getroffen landen bedienen behoren doorgaans tot de duurste, omdat de formele concurrentie dun is en de nalevingskosten hoog. Een betekenisvol deel van wat een gezin naar het buitenland stuurt, komt niet aan.

• Kosten worden in rekening gebracht als een vast bedrag plus een marge op de wisselkoers, en de wisselkoersmarge is vaak groter dan de zichtbare vergoeding.
• De-risking – banken die zich terugtrekken uit rechtsgebieden die zij als risicovol beschouwen – reduceert het aantal legale kanalen en verhoogt de prijs van de resterende kanalen.
• Informele netwerken vullen de leemte op. Ze zijn vaak sneller en goedkoper en vallen buiten de documentatienormen waaraan formele organisaties moeten voldoen.
• Ontvangers zonder documenten kunnen niet incasseren bij formele agenten, waardoor ze richting tussenpersonen worden geduwd die bezuinigen.

Waarom stablecoins verschijnen, nauwkeurig beschreven

De reden dat een token in dollar wordt gebruikt in een instortende economie is prozaïsch: het zijn dollars die per telefoon kunnen worden verplaatst. Er is geen bankfiliaal, een functionerende correspondentrelatie of een valuta met waarde voor nodig. In een omgeving waarin de lokale munt wekelijks in waarde daalt, is het aanhouden van activa met een stabiele waarde geen speculatie; het is een conservatieve keuze.

Gerapporteerde en gedocumenteerde toepassingen vallen in een klein aantal patronen, en het is de moeite waard deze te scheiden omdat ze zeer verschillende eisen stellen.

De uitbetalingsstap, die alles beslist

Een token wordt pas een hulpmiddel als het iets wordt dat een markthandelaar accepteert. Die conversie gebeurt via een beurs, een makelaar, een peer-to-peer-tegenpartij of een lokale agent, en elk daarvan is afhankelijk van iemand die lokaal fysiek geld bezit om te overhandigen.

1. Liquiditeit van agenten: als de dichtstbijzijnde agent vandaag geen contant geld heeft, is het saldo een getal op een scherm.
2. Documentatie: uitwisselingen passen identiteitscontroles toe waaraan ontheemden vaak niet kunnen voldoen.
3. Spreiding: in dunne markten kunnen de conversiekosten enkele procenten bedragen, wat een echte vermindering van de hulp betekent.
4. Tegenpartijrisico: peer-to-peer-handel stelt een onervaren gebruiker bloot aan fraude en het verlies kan niet worden verhaald.
5. Legaliteit: sommige rechtsgebieden beperken of verbieden cryptohandel, waardoor de ontvangers en niet de donor in gevaar komen.

Sancties en naleving zijn geen voetnoot

Humanitaire operaties in door conflicten getroffen economieën vinden plaats binnen het kader van sanctieregimes, regels ter bestrijding van het witwassen van geld en wetgeving inzake de financiering van terrorisme. Dit zijn geen obstakels waar goede bedoelingen omheen gaan. De praktische gevolgen van het negeren ervan zijn bevroren tegoeden, beëindigde bankrelaties, criminele blootstelling voor personeel en – de uitkomst die er het meest toe doet – een partnerorganisatie die überhaupt haar vermogen verliest om te opereren.

Humanitaire vrijstellingen bestaan ​​in verschillende vormen en zijn werkelijk nuttig, maar om erop te vertrouwen moet je weten welke van toepassing zijn, besluiten documenteren en tegenpartijen screenen. Een organisatie die crypto presenteert als een manier om dit te voorkomen, beschrijft eerder een juridisch risico dan een innovatie.

Waar we zitten

HopePassage werkt via partners die burgers ondersteunen die getroffen zijn door oorlog en ontheemding. We accepteren crypto-donaties omdat het voor grensoverschrijdende verrekening aan een partner echt sneller is dan de alternatieven die beschikbaar zijn voor een kleine organisatie, en we publiceren per campagne een portemonnee met het aangegeven netwerk zodat inkomende donaties onafhankelijk kunnen worden geverifieerd.

We proberen specifiek te zijn over de grenzen. Het is onze voorkeur om te converteren in plaats van om een ​​evenwicht te behouden, omdat onze uitbetalingen worden uitgedrukt in wat partners moeten uitgeven. We presenteren crypto niet als een middel om nalevingsverplichtingen te omzeilen, en we publiceren liever de opgehaalde en uitgegeven totalen met genoemde uitbetalingen dan een technologiestapel te beschrijven.